Karhuntalja betekent 'berenhuid'. Het is een interessant woord omdat het een stukje traditionele Finse cultuur en het buitenleven oproept, wat niet alledaags is in liedjes.
In de context van het liedje, dat gaat over kinderen die vroeg in de ochtend op pad gaan, wordt de warme berenhuid genoemd als iets dat in de slee wacht om hen warm te houden. Het schildert een levendig beeld van een koude, landelijke ochtend en de voorbereidingen voor een reis, wat het woord gedenkwaardig maakt.
Wat een heerlijk liedje is dit! "Kello Löi Jo Viisi" begint met de vrolijke mededeling dat het al vijf uur is: "Kello löi jo viisi, lapset herätkää!" [De klok sloeg al vijf, kinderen, word wakker!]. Het lijkt erop dat een familie zich klaarmaakt voor een reis, misschien wel naar de kerk, gezien de latere tekst. De zanger moedigt de kinderen, Juhani en Liisi, aan om op te schieten, anders missen ze de reis. Ze moeten hun ogen wassen met water, want een warme berenvel wacht in de slee.
Het lied schetst een prachtig beeld van de reis door een donker bos, waar de ogen pas echt opengaan als ze eenmaal in de slee zitten: "Siin´ on silmäin eessä synkkä metsämaa" [Daar is voor de ogen een donker bosland]. De bel van de slee rinkelt en de sterren en maan schijnen helder. Het is een moment van puur plezier, waarbij een glimlach op ieders gezicht verschijnt. Later op de weg zien we Miina van het huisje en Taavetti Tiina ook op weg naar de kerk. Het huis met twee kaarsen in elk raam onderaan de heuvel draagt bij aan de gezellige sfeer. De zanger spoort het paard aan om nog een klein stukje door te gaan, en wenst dat ze altijd op deze kerkweg konden blijven: "Tällä kirkkotiellä aina olla vois!" [Op deze kerkweg zou je altijd kunnen zijn!]. Het is zo'n vredig en nostalgisch gevoel!