Gueule to potoczne, a nawet nieco wulgarne słowo, które dosłownie oznacza 'mordkę' lub 'pysk' zwierzęcia. W kontekście ludzkim odnosi się do twarzy, ale z pewnym negatywnym lub bardzo swobodnym zabarwieniem.
W piosence Barbara Pravi śpiewa: "C'est ma gueule c'est mon cri" (To moja twarz, to mój krzyk). Używa tego słowa, aby podkreślić autentyczność i surowość swojego wyrazu, pokazując siebie bez upiększeń, z całą swoją prawdziwością i niedoskonałościami. To mocne i zapadające w pamięć słowo, które oddaje jej bezkompromisową postawę.
„Voilà” Barbary Pravi, artystki z Francji, brzmi jak bezpośrednie wejście na scenę i powiedzenie: oto ja. Bohaterka prosi: „Écoutez-moi” [Posłuchajcie mnie] i przedstawia się jako „la chanteuse à demi” [pół-śpiewaczka, ktoś, kto nie czuje się jeszcze w pełni artystką]. Ma czarne oczy, szalony sen i jedno wielkie pragnienie: pisać historie, które dotrą do słuchaczy. Refrenowe „Voilà qui je suis” [Oto, kim jestem] nie jest przechwałką. To raczej odważne pokazanie siebie mimo lęku. „Mise à nue” [obnażona] to idiom oznaczający całkowite odsłonięcie, także emocjonalne. Artystka staje przed publicznością „dans le bruit et dans le silence” [w hałasie i w ciszy], bez ukrywania tego, co ma.
W drugiej części prośba robi się bardzo osobista: „Regardez-moi” [Spójrzcie na mnie], zanim podmiotka zacznie siebie nienawidzić. Nie ma wiele do zaoferowania, ale składa przed odbiorcami „tout ce que j’ai” [wszystko, co mam]. „C’est ma gueule, c’est mon cri” [To moja gęba, to mój krzyk] brzmi celowo szorstko: chodzi o prawdziwą twarz i własny głos, bez upiększeń. „J’en crève” [Umieram z pragnienia] to potoczne, mocne wyrażenie, a nie dosłowna zapowiedź śmierci. Najbardziej wzrusza błaganie, by słuchacze nie odchodzili, bo ich obecność może jej nie ocali, lecz bez niej nie wie, jak sobie poradzić. To piosenka o wyjściu z ukrycia i oddaniu publiczności całego swojego marzenia, strachu oraz głosu.