Boiadeira is de vrouwelijke vorm van boiadeiro, iemand die runderen hoedt of vee drijft. Het woord roept een typisch Braziliaans beeld op van het plattelandsleven en de sertanejo-cultuur.
In het lied fantaseert de zanger over hun toekomstige dochter als “a filha boiadeira”, een dochter die opgroeit tussen het vee. Daardoor staat het woord niet alleen voor een beroep, maar ook voor een nooit gerealiseerd gezamenlijk leven op het platteland.
Ken je dat gevoel dat je 's avonds in bed naar het plafond staart en denkt: wat als? Precies daar begint de Braziliaanse zangeres Ana Castela in Nosso Quadro. Ze zingt sertanejo, de Braziliaanse countrymuziek, en blikt terug op een oude liefde uit eind 2017. Zij begon toen aan haar studie tandheelkunde (Odonto, afkorting van odontologia) en hij deed diergeneeskunde (Vet, kort voor veterinária). Zijn spijkerblouse lag standaard achterin haar pick-up truck. Er is geen ruzie of wrok over het einde van de relatie; ze vindt het vooral sneu dat het voorbij is.
De kern van het nummer zit in het beeld van de schilderijlijst uit de titel. Ana fantaseert over een ingelijste trouwfoto in de kerk ("o nosso quadro casando na igreja" [ons schilderij waarin we trouwen in de kerk]), maar die lijst komt er nooit te hangen. Ze fantaseert verder over een gezamenlijke toekomst op het platteland: samen vee drijven ("nós dois tocando o gado" [wij tweeën die het vee drijven]) en een dochter die opgroeit als cowgirl ("a filha boiadeira" [de cowgirldochter]). Haar eigen vader hoopt stiekem nog steeds opa te worden, maar de realiteit is nuchter: die hele boerderijdroom bestaat alleen in haar hoofd. Toch blijft het liefde, zelfs al duurde het niet een heel leven lang.