Déraillent pochodzi od czasownika dérailler i dosłownie oznacza „wykolejają się”. W piosence opisuje pędzących żołnierzy koralowych, którzy „śpiewają i wykolejają się”, ale słowo może też sugerować utratę kierunku lub kontroli, co pasuje do surrealistycznej atmosfery utworu.
Raphaël i Pomme śpiewają o nocnej podróży na spotkanie, którego oboje trochę się boją. Wszystko kręci się wokół refrenu „Je ne sais pas ce que je ferai / Quand je te verrai” (Nie wiem, co zrobię / Kiedy cię zobaczę), zakończonego uparcie powtarzanym „Mais je ne pleurerai pas” (Ale nie będę płakać). To brzmi jak zdanie, które powtarza się w myślach, żeby w nie uwierzyć.
Zwrotki są jak sen widziany z okna wagonu. „Le train du soir file vers toi” (Wieczorny pociąg pędzi do ciebie), wspomnienia płoną, a pociąg zamienia się w „Le dernier ferry, pour le paradis” (Ostatni prom do raju). Najlepszy jest obraz koralowych żołnierzy, „Qui boivent qui chantent et qui déraillent” (Którzy piją, śpiewają i wykolejają się): to po prostu myśli, które przed ważnym spotkaniem wymykają się spod kontroli. Pod koniec pociąg jedzie „Sans direction sans chauffeur” (Bez kierunku, bez kierowcy), a przez hałas silnika słychać już tylko bicie serca.