Diyar to poetyckie słowo oznaczające „krainę”, „ziemię” lub „miejsce”, w którym ktoś przebywa. W piosence pojawia się w wyrażeniu bu diyardan, czyli „z tej krainy”, gdy podmiot namawia ukochaną osobę, by uciekła i się ocaliła. Jego niecodzienne, niemal baśniowe brzmienie sprawia, że wyróżnia się spośród typowych słów używanych w piosenkach.
„Sar Bu Şehri” brzmi jak nocna rozmowa z kimś, kto utknął w zbyt ciasnym, przytłaczającym mieście. Podmiot nie rozumie, dlaczego zraniono jego „bebeğimi” [moje maleństwo], a obraz ukochanej osoby nagle łączy się z rysowaniem własnego portretu: „Tam yüzüne dalmışken / Çizmiş kendi resmini” [Kiedy wpatrywałem się w jej twarz, narysowała swój własny obraz]. Potem pojawia się błaganie: „N’olursun kaç kurtar / Kendini bu diyardan” [Proszę, uciekaj, ocal siebie z tej krainy]. Słowo „yâr” oznacza ukochaną osobę, więc nie jest to chłodne polecenie, tylko bezpośredni zwrot do kogoś bardzo bliskiego.
Najbardziej filmowy jest refren: „Güneş’i ararken / Peşini bırakmaz Ay” [Kiedy szukasz Słońca, Księżyc nie przestaje za tobą podążać]. Nadzieja i noc idą tu razem, a chwilę później pada bezczelnie mocne „Sar, bu şehri en başından yak / İyice yak” [Obejmij ten świat od początku i spal go, spal porządnie]. „Şehir” to po prostu miasto, natomiast „diyar” oznacza krainę lub miejsce, z którego trzeba się wydostać. Mimo ognia tekst zostawia małe światełko: „Ne yalnızlık ne hüzün / Bu gecenin gündüzü var” [Ani samotność, ani smutek, ta noc ma swój dzień]. Jest też przypomnienie o kruchości: „Sanma ki ölümsüzüm / Bu şehrin duvarları dar” [Nie myśl, że jestem nieśmiertelny, mury tego miasta są ciasne].