Червонец (chervonets) is een interessant woord omdat het verwijst naar een oude Russische gouden munt, en later naar een bankbiljet van tien roebel.
In de context van het lied gebruikt de zanger het om te benadrukken dat hij nergens bloemen kon krijgen, zelfs niet voor een hoge prijs. Het geeft een gevoel van wanhoop en de onmogelijkheid om iets te verkrijgen, ongeacht de kosten.
In “Sto Chasov”, van de Russische zanger Joeri Losa, komt een man na lange tijd terug bij de vrouw die hij heeft gemist. Hij vraagt haar zijn verdriet weg te nemen, haar wang tegen de zijne te leggen en het eten op tafel te zetten. Zijn terugkeer is warm en huiselijk, maar ook gehaast: hij is slechts “honderd uur” gebleven. De regel “Ik ben voor honderd uur aangevlogen” maakt de liefde bijna een afspraak met een aftellende klok. Zelfs bloemen heeft hij niet kunnen meenemen, omdat je die volgens hem nu eenmaal niet in de lucht kunt kopen. Dat excuus is een beetje grappig, maar zijn vermoeidheid en verlangen klinken heel oprecht.
De vrouw is afgevallen en ziet er jonger uit, waardoor hij haar nog liever vindt. Ze heeft blijkbaar lang gewacht, en haar “krans van verwachtingen” staat voor een leven lang wachten op volgende ontmoetingen. Hij weet dat mooie geruststellingen niets oplossen, want na deze korte tijd wacht alweer een moeilijke, verre reis. Toch gelooft hij dat zij opnieuw op hem zal wachten: “Ik kom voor honderd uur aangevlogen.” Juist die combinatie van knuffelen, niet slapen, afscheid en opnieuw beloven maakt het lied zo menselijk. De titel betekent letterlijk “Honderd uur”, en in het lied voelt dat tegelijk als heel lang en pijnlijk kort.