VastamÀkeen betekent letterlijk 'bergopwaarts' of 'tegen de helling op'. Het is een samengesteld woord dat de Finse vastberadenheid en veerkracht prachtig weergeeft.
In de context van het lied symboliseert het de uitdagingen en moeilijkheden die Finnen in het leven tegenkomen. De tekst "Me kÀymme vastamÀkeen sielu surren, mutt' sitÀ nousemme hammasta purren" (We gaan bergopwaarts met een bedroefde ziel, maar we klimmen met de tanden op elkaar) benadrukt de taaie en onverzettelijke aard van het Finse volk.
In "Olen Suomalainen" [Ik ben Fins] zingt Vesku Jokinen over het leven onder de Poolster, waar Finland zijn thuis is. Het lied omarmt de Finse identiteit en deelt de ervaringen van de mensen daar. Het is een eerbetoon aan het Finse leven, met al zijn uitdagingen en zijn unieke karakter.
Het lied vertelt over een volk dat hard werkt en waar geluk niet altijd vanzelfsprekend is. Zoals de tekst zegt: "On tÀÀllÀ elÀmÀ raskasta työtÀ / SiinÀ harvemmin on onni myötÀ" [Het leven is hier zwaar werk / Geluk is er zelden mee]. Ondanks de moeilijkheden is er een diepe liefde voor het land en voor elkaar. Vesku zingt over de veerkracht van de Finnen, die "vastamÀkeen sielu surren" [tegen de helling opgaan met een bedroefde ziel], maar toch doorzetten. Het is een lied vol trots, maar ook met een vleugje melancholie, precies zoals je van een Fins lied zou verwachten!