영겁 [yeonggeop], çok uzun, neredeyse sonsuz bir zaman dilimini, yani “ebediyet”i ifade eden şiirsel ve güçlü bir kelimedir. Günlük konuşmada sık kullanılmadığı için şarkıda özellikle etkileyici duyulur.
TXT, “영겁같이 긴 여행” [yeonggeopgachi gin yeohaeng] sözleriyle yaşanan yolculuğu sonsuzluk kadar uzun ve zorlu bir deneyim olarak anlatıyor. Kelime, şarkının kader, zaman ve sonsuza dek süren bağ temalarını yoğunlaştırıyor.
TXT’nin “Deja Vu”su, korkup defalarca kaçan bir anlatıcının sonunda kendisini bekleyen kişiye geri dönmesini anlatıyor. Anlatıcı, başlangıçta onu geride bırakmış: “폐허 속의 Morse code” [harabelerin içindeki Mors kodu] imgesi, yıkıntılar arasında ulaşmaya çalışan gizli ve zor bir mesaj gibi duruyor. “Anemoia” ise geçmişte hiç yaşanmamış bir zamana duyulan özlem demek; burada anlatıcının neden ağladığını bile tam anlayamadığı bir duyguya dönüşüyor. Yine de ikisinin eski sözü, yıldız ışığı ve tozlanmış taçları kaybolmuyor. “Nihayet bulduğum cevap, benim geleceğim sensin” düşüncesiyle şarkı, belirsizliği tek ve çok net bir seçime bağlıyor.
Nakarattaki “Adımı söyle” çağrısı, tanınma ve yeniden birbirini bulma isteği taşıyor. İlk gün verilen söz gibi sıkıca sarılmak, yağmurun içindeki ateş, uzun yolculukta paylaşılan üzüntünün “clarity”ye, yani açıklığa dönüşmesi, ilişkinin acıdan geçerek güçlendiğini gösteriyor. “Deja vu” burada aynı anı daha önce yaşamış gibi hissetmek anlamında; sevilen kişi sanki hem geçmişten dönen hem de geleceği belirleyen biri. Son bölümde bu sözün kaç kez tekrarlansa da değişmeyeceği söyleniyor. Harabelerin arasındaki “promise” [söz] sonunda bir sığınak ve sonsuz dönüş fikrine dönüşüyor. Biraz büyük laflı, evet, ama “geleceğim sensin” cümlesi şarkının kararlılığını hiç saklamıyor.