Rackarepack is een archaïsch en enigszins speels woord dat 'schorem' of 'tuig' betekent. Het is een kleurrijke term die je niet vaak tegenkomt in moderne Zweedse liedjes, wat het extra interessant maakt.
In de context van het lied, een traditionele Staffansvisa, wordt het gebruikt om op een humoristische manier te verwijzen naar de groep mannen die vroeg in de ochtend bij de deur staat. Ze zingen over de schoorsteen en concluderen met een knipoog dat er 'een stelletje schavuiten' binnen woont, wat de vrolijke en ondeugende sfeer van het lied benadrukt.
In "Staffansvisa Från Orust" van Triakel worden we meegenomen naar een vroege ochtend, nog voordat de zon opkomt. De zanger begroet de vader en moeder van een huis, en wenst hen een goede ochtend, ook al is het nog donker buiten: "Ingen dager synes än, Ingen måne lyser än, Men stjärnorna på himmelen de blänka" [Er is nog geen dageraad te zien, geen maan schijnt nog, maar de sterren aan de hemel fonkelen].
Het lied vertelt het verhaal van iemand die voor de dochter van het huis is gekomen, en die al een tijdje buiten staat te wachten. De zanger observeert de schoorsteen van het huis, eerst wit, dan grijs, en merkt op dat de koffiekan al op het vuur staat: "Att kaffepannan, hon är på" [Dat de koffiekan aanstaat]. De kou begint toe te slaan, en de zanger grapt dat zijn mond bevriest: "Jag tror det tjälas i mitt trut" [Ik denk dat mijn mond bevriest]. Uiteindelijk, als de schoorsteen zwart wordt, concludeert de zanger met een knipoog dat er een "rackarepack" [boevenbende] binnen woont. Het is een charmant en humoristisch verhaal over wachten in de kou en de hoop op een warme ontvangst.