S'indifférer to czasownik zwrotny, który oznacza 'stawać się obojętnym' lub 'tracić zainteresowanie'. Nie jest to codzienne słowo, co czyni je intrygującym.
W kontekście piosenki, podmiot liryczny śpiewa: "Et peu à peu je m'indiffère" (I powoli staję się obojętny). Wyraża to subtelne, stopniowe oddalanie się od uczuć, co dodaje głębi emocjonalnej do opowieści o przemijającej miłości i wspomnieniach.
To piosenka o miłości, która się skończyła, ale nie potrafi odejść. Narrator prosi dawną ukochaną, żeby pamiętała piosenkę, która „était la tienne” [była twoja] i którą uważała za ulubioną. Chodzi o „Les feuilles mortes” [„Opadłe liście”], utwór związany z poetą Jacques’em Prévertem i kompozytorem Josephem Kosmą. Wspomnienie działa tu jak jesienny refren: „chaque fois, les feuilles mortes / te rappellent à mon souvenir” [za każdym razem opadłe liście przypominają mi ciebie]. Bardzo konkretny obraz, a przy tym bezlitosny: natura co roku powtarza tę samą scenę, więc miniona miłość też wraca.
Narrator próbuje być z innymi osobami, lecz ich piosenka wydaje mu się monotonna i stopniowo obojętnieje. Najciekawsze jest pytanie „Peut-on jamais savoir par où commence / et quand finit l’indifférence” [Czy można kiedykolwiek wiedzieć, gdzie zaczyna się obojętność i kiedy się kończy?]. Jesień przechodzi w zimę, a on czeka na dzień, gdy piosenka Préverta „s’efface de mon souvenir” [zatrze się w mojej pamięci]. Dopiero wtedy jego „amours mortes” [umarłe miłości] naprawdę przestaną umierać. Powtórzenie tego ostatniego zdania brzmi jak próba przekonania samego siebie, że zapomnienie kiedyś jednak nadejdzie.
Serge Gainsbourg urodził się jako Lucien Ginsburg w Paryżu w 1928 roku w rodzinie rosyjskich Żydów emigrantów i zmarł w tym samym mieście w 1991 roku. Jego pierwszy album, Du chant à la une !..., ukazał się w 1958 roku i znalazła się na nim piosenka "Le Poinçonneur des Lilas" o człowieku, który kasuje bilety w paryskim metrze.
Pisał też dla innych wykonawców: France Gall wygrała Eurowizję w 1965 roku dla Luksemburga jego piosenką "Poupée de cire, poupée de son". W 1969 roku wydał z Jane Birkin "Je t'aime... moi non plus", duet, który wcześniej nagrał z Brigitte Bardot. Piosenkę zakazano w radiu w kilku krajach, a mimo to doszła do pierwszego miejsca w Wielkiej Brytanii. Jego album koncepcyjny Histoire de Melody Nelson z 1971 roku często uważa się za jego arcydzieło, a później nagrał w Kingston na Jamajce ze Slym i Robbiem album Aux armes et cætera.