S'efface σημαίνει κυριολεκτικά «σβήνει» ή «ξεθωριάζει», και χρησιμοποιείται για κάτι που χάνεται σταδιακά από τη μνήμη ή τη συνείδηση. Στο τραγούδι, η φράση «la chanson de Prévert s'efface de mon souvenir» εκφράζει την επιθυμία να ξεθωριάσει από τη μνήμη του η παλιά αγάπη, σαν εικόνα που σβήνει αργά.
Στο «La Chanson de Prévert», ο Serge Gainsbourg μιλά σε έναν παλιό έρωτα που δεν έχει πάψει να επιστρέφει στη μνήμη του. Θέλει ο άλλος να θυμάται πως «Cette chanson était la tienne» [Αυτό το τραγούδι ήταν δικό σου], το αγαπημένο του τραγούδι, γραμμένο από τον Prévert και τον Kosma. Κάθε φορά που πέφτουν τα φθινοπωρινά φύλλα, το τραγούδι «Les feuilles mortes» [«Τα νεκρά φύλλα»] τον ξαναφέρνει στη σκέψη του: «Jour après jour, les amours mortes / N’en finissent pas de mourir» [Μέρα με τη μέρα, οι πεθαμένοι έρωτες δεν τελειώνουν να πεθαίνουν]. Η εικόνα είναι απλή και δυνατή: ο χωρισμός έχει τελειώσει, αλλά η ανάμνησή του συνεχίζει να πεθαίνει ξανά και ξανά.
Ο αφηγητής προσπαθεί να προχωρήσει «Avec d’autres bien sûr, je m’abandonne» [Με άλλες, βέβαια, αφήνομαι], όμως τα καινούργια τραγούδια τού φαίνονται μονότονα και σιγά σιγά αδιαφορεί. Ύστερα αναρωτιέται: «Peut-on jamais savoir par où commence / Et quand finit l’indifférence» [Μπορεί κανείς να ξέρει ποτέ από πού αρχίζει και πότε τελειώνει η αδιαφορία;]. Περιμένει να περάσει το φθινόπωρο, να έρθει ο χειμώνας και κάποτε το τραγούδι του Prévert να σβήσει από τη μνήμη του. Όμως η επανάληψη του τελευταίου στίχου, «En auront fini de mourir» [Θα έχουν τελειώσει να πεθαίνουν], ακούγεται σχεδόν σαν ευχή που δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί.
Ο Σερζ Γκενσμπούρ (Serge Gainsbourg) γεννήθηκε ως Λισιέν Γκίνσμπουργκ στο Παρίσι το 1928, γιος Ρώσων Εβραίων μεταναστών, και πέθανε στην ίδια πόλη το 1991. Το πρώτο του άλμπουμ, Du chant à la une !..., κυκλοφόρησε το 1958 και είχε μέσα το "Le Poinçonneur des Lilas", ένα τραγούδι για έναν άνθρωπο που τρυπάει εισιτήρια στο μετρό του Παρισιού.
Έγραφε και για άλλους τραγουδιστές: η Φρανς Γκαλ κέρδισε τη Eurovision του 1965 για το Λουξεμβούργο με το δικό του "Poupée de cire, poupée de son". Το 1969 κυκλοφόρησε με την Τζέιν Μπίρκιν το "Je t'aime... moi non plus", ένα ντουέτο που είχε πρώτα ηχογραφήσει με την Μπριζίτ Μπαρντό. Το τραγούδι απαγορεύτηκε στο ραδιόφωνο σε αρκετές χώρες, αλλά παρ' όλα αυτά έφτασε στην πρώτη θέση στη Βρετανία. Το concept άλμπουμ του Histoire de Melody Nelson του 1971 θεωρείται συχνά το αριστούργημά του, και αργότερα ηχογράφησε το Aux armes et cætera στο Κίνγκστον της Τζαμάικα με τους Sly and Robbie.