Étagère oznacza „półkę”, a dokładniej półkę lub regał na książki i przedmioty. To ciekawe, mniej codzienne słowo pojawia się w obrazie osoby bez książki na półce, podkreślając jej oderwanie od własnej historii i wiedzy o sobie.
L’espoir to rozmowa dwojga ludzi. Ona mówi, że słowa miłości na nic się nie zdają i że trzeba żyć, nie myśląc o jutrze, bo nie ma czasu na smutki. Upiera się przy „le droit au bonheur” (prawie do szczęścia). On za każdym razem odpowiada tym samym obrazem: szedł przez pustynię, widział dno morza, a mimo to „je n'ai rien connu d'aussi beau que toi” (nie spotkałem niczego równie pięknego jak ty). To proste, prawie naiwne wyznanie i właśnie dlatego działa.
Jej pomysły z każdą zwrotką stają się większe i bardziej dziecięce. Chce „débrancher les villes” (odłączyć miasta od prądu), wierzy, że wystarczy mieć gdzieś jedno drzewo, i marzy o miejscu nad oceanem, gdzie „le projet, c'est l'espoir” (planem jest nadzieja). Na koniec widzi ich jako „deux coeurs solitaires” (dwa samotne serca), zamknięte w szklarni i czekające z nadzieją w ciemności. Raphaël śpiewa to bez cienia ironii, jakby sama nadzieja już wystarczała.
Raphaël to Raphaël Haroche, francuski piosenkarz, autor tekstów i kompozytor, urodzony 7 listopada 1975 roku w Paryżu. Debiutował albumem Hôtel de l'Univers (2000), a w 2003 roku wydał La Réalité, na którym słychać już jego zamiłowanie do prostych słów i cichych, osobistych piosenek.
Przełomem był album Caravane z 2005 roku. Na Victoires de la Musique w 2006 roku zdobył trzy nagrody: dla najlepszego wykonawcy, za najlepszy album i za najlepszą piosenkę, tytułową „Caravane”. Potem przyszły między innymi Résistance à la nuit (2006) i Je sais que la Terre est plate (2008). Jego muzyka łączy francuski chanson z folkiem i rockiem, a rozpoznać go łatwo po wysokim, kruchym głosie.