Déraillent pochodzi od czasownika dérailler i dosłownie oznacza „wykolejają się”. W piosence opisuje pędzących żołnierzy koralowych, którzy „śpiewają i wykolejają się”, ale słowo może też sugerować utratę kierunku lub kontroli, co pasuje do surrealistycznej atmosfery utworu.
Raphaël i Pomme śpiewają o nocnej podróży na spotkanie, którego oboje trochę się boją. Wszystko kręci się wokół refrenu „Je ne sais pas ce que je ferai / Quand je te verrai” (Nie wiem, co zrobię / Kiedy cię zobaczę), zakończonego uparcie powtarzanym „Mais je ne pleurerai pas” (Ale nie będę płakać). To brzmi jak zdanie, które powtarza się w myślach, żeby w nie uwierzyć.
Zwrotki są jak sen widziany z okna wagonu. „Le train du soir file vers toi” (Wieczorny pociąg pędzi do ciebie), wspomnienia płoną, a pociąg zamienia się w „Le dernier ferry, pour le paradis” (Ostatni prom do raju). Najlepszy jest obraz koralowych żołnierzy, „Qui boivent qui chantent et qui déraillent” (Którzy piją, śpiewają i wykolejają się): to po prostu myśli, które przed ważnym spotkaniem wymykają się spod kontroli. Pod koniec pociąg jedzie „Sans direction sans chauffeur” (Bez kierunku, bez kierowcy), a przez hałas silnika słychać już tylko bicie serca.
Raphaël to Raphaël Haroche, francuski piosenkarz, autor tekstów i kompozytor, urodzony 7 listopada 1975 roku w Paryżu. Debiutował albumem Hôtel de l'Univers (2000), a w 2003 roku wydał La Réalité, na którym słychać już jego zamiłowanie do prostych słów i cichych, osobistych piosenek.
Przełomem był album Caravane z 2005 roku. Na Victoires de la Musique w 2006 roku zdobył trzy nagrody: dla najlepszego wykonawcy, za najlepszy album i za najlepszą piosenkę, tytułową „Caravane”. Potem przyszły między innymi Résistance à la nuit (2006) i Je sais que la Terre est plate (2008). Jego muzyka łączy francuski chanson z folkiem i rockiem, a rozpoznać go łatwo po wysokim, kruchym głosie.