Duna betekent "duin", een heuvel van zand die door de wind wordt gevormd. In het lied verschijnt het in de poëtische reeks "de tierra, sal y duna" (van aarde, zout en duin), waarmee de zangeres haar verbondenheid met een ruig, natuurlijk landschap en haar innerlijke kracht uitdrukt.
Lido Pimienta zingt over alles geven en met lege handen achterblijven. De coupletten sommen op wat ze heeft geleefd, geleden, geleerd en gewacht, en elke keer komt dezelfde droge conclusie: "ya no me queda nada" (ik heb niets meer over).
Toch is het geen opgegeven lied. In het refrein noemt ze zichzelf "mujer de lluvia, de sangre en luna" (een vrouw van regen, van bloed in de maan) en zegt ze dat ze niet bang is voor de dood. Ze wacht hem op "de frente y sonriente" (oog in oog en glimlachend). De pijn draagt ze vanbinnen mee, maar die maakt haar niet klein, en juist dat mengsel van verlies en trots maakt het nummer zo sterk.
Lido Pimienta werd in 1986 geboren in Barranquilla, aan de Caribische kust van Colombia, en heeft zowel Afro-Colombiaanse als Wayuu-wortels. Als tiener verhuisde ze naar Canada en Toronto is al lang haar thuisbasis, waar ze naast muziek ook beeldende kunst maakt en tentoonstellingen samenstelt.
Haar doorbraak was het album La Papessa, dat in 2017 de Polaris Music Prize won, de grote Canadese prijs voor het album van het jaar. In 2020 volgde Miss Colombia op Anti Records, een plaat vol cumbia, porro en elektronische pop, genoemd naar de blunder bij de Miss Universe-verkiezing van 2015. Het album werd onder meer genomineerd voor een Grammy en een Latin Grammy.