Éphémère betekent ‘vergankelijk’ of ‘kortstondig’: iets dat maar heel even bestaat en daarna verdwijnt. In het lied beschrijft air éphémère de l’hiver een vluchtige winterse bries of melodie, wat de dromerige en poëtische sfeer van het lied versterkt.
In “Caresse Sur L’océan” zweeft de tekst tussen zee, lucht en droom. Een zachte streling over de oceaan draagt een lichte vogel die terugkomt uit besneeuwde landen: “Caresse sur l’océan” [streling over de oceaan] en “Porte l’oiseau si léger” [draag de vogel, zo licht]. De winterlucht is kortstondig, bijna alsof hij wegwaait. Ook een echo verdwijnt in de verte, richting “Châteaux en Espagne” [kastelen in Spanje]. Dat is in het Frans een beeld voor onrealistische dromen of luchtkastelen, waardoor de vogelvlucht iets dromerigs krijgt.
Daarna wordt de wind de gids: “Vire au vent, tournoie, déploie tes ailes” [keer in de wind, draai rond, spreid je vleugels]. In de grijze ochtend zoekt de vogel een route naar de regenboog. Achter die koude, bleke dageraad verschijnt de lente: “Se découvrira le printemps” [de lente zal zich onthullen]. In het tweede deel landt de vogel op de steen van een ondergedompeld eiland, terwijl zijn adem verder wegtrekt, tot diep in de bergen. Het lied eindigt met “Calme sur l’océan” [rust op de oceaan], een eenvoudig beeld waarin de beweging eindelijk plaatsmaakt voor stilte.