Garn betekent in het Nederlands "garen" of "draad", het materiaal waarvan je bijvoorbeeld kunt breien. In het lied wordt verteld dat de neus van de teddybeer van garen is gemaakt, wat het speelgoed een eenvoudige, handgemaakte charme geeft.
Het is een kort maar opvallend woord dat je niet in elk lied tegenkomt. Bovendien helpt het je een typisch detail uit de tekst te begrijpen: de teddybeer is oud, zacht en waarschijnlijk zelfgemaakt.
In “Teddybjörnen Fredriksson” vertelt de Zweedse zanger Lars Berghagen over een teddybeer die al sinds zijn vierde verjaardag bij hem is. Zijn vader gaf hem de knuffel als cadeau, en het jongetje noemt hem zijn beste vriend. Fredriksson heeft een neus van garen en is ’s avonds zo zacht en warm dat hij het bed verwarmt. Toen de jongen ziek was, mocht hij zelfs op de arm van zijn teddybeer slapen. De naam klinkt plechtig voor zo’n zachte knuffel, en juist dat maakt het lied charmant: Fredriksson is geen gewone teddybeer, maar een echte jeugdvriend.
De tijd gaat voorbij. De verteller vergeet zijn oude vriend een tijdlang, trouwt en krijgt een kind. Dan wordt zijn dochter vier jaar en krijgt zij van haar vader een teddybeer. Plots komt Fredriksson weer terug in zijn gedachten. De regel “En gång var han bara min” [Ooit was hij alleen van mij] klinkt daardoor een beetje trots en een beetje weemoedig: de knuffel hoort nu bij een nieuwe kindertijd. Aan het einde blijft vooral dat eenvoudige beeld hangen: een teddybeer met een neus van garen die ooit de beste vriend van een klein kind was.