Katran je turska reč za 'katran'. To je neobična i snažna reč koja se retko sreće u ljubavnim pesmama, što je čini posebno zanimljivom.
U pesmi, Ece Mumay peva: "Bademe katran süzdüm / Her gece içtim yandım" (Procedila sam katran u bademe / Svake noći sam pila i gorela). Ovde se katran koristi kao metafora za nešto gorko, teško i bolno što se konzumira, naglašavajući duboku patnju i bol zbog neuzvraćene ljubavi. Ova reč stvara snažnu sliku i ostavlja jak utisak.
„Katran“ Ece Mumay, umetnice iz Turske, zvuči kao ispovest osobe koja ne ume da nastavi dalje bez voljene osobe. Svet bez nje „Dönmez ki sensiz dünyam“ [Moj svet se bez tebe ne okreće], a ljubav se proteže čak do Sudnjeg dana: „Mahşerde bitmez sevdam“ [Moja ljubav neće završiti ni na Sudnjem danu]. Lirski glas gleda fotografije jednu po jednu, pita se da li je jedan susret zaista previše tražiti i kaže da bi dao i život i srce. Ove rečenice su velike i dramatične, ali baš zato deluju kao iskreno preterivanje nekoga ko je ostao sam sa uspomenama.
Najčudnija i najzanimljivija slika nalazi se u stihu „Bademe katran süzdüm“ [Sipao/la sam katran preko badema]. Katran je crna, gusta masa, pa slatki badem odjednom dobija težak, gorak prizvuk. Zatim dolazi „Her gece içtim yandım“ [Svake noći sam pio/la i goreo/la], dok se usamljenost pretvara u ukočenost: „Teklikte dondum kaldım“ [U samoći sam se sledio/la i ostao/la]. Govornik priznaje da je verovao čak i u ono što nije moguće i da je drugu osobu smatrao „saf ve gerçek“ [nevinom i iskrenom], ali se sada pita kako je sve to uopšte bilo izgovoreno. Ponavljanje tih stihova zvuči kao misao koja se stalno vraća, dok on samo ćutke gleda i „Sakince yol aldım“ [mirno nastavljam svojim putem].