Brame to rzadkie słowo, które oznacza 'pragnienia' lub 'żądze', często w kontekście silnych, wręcz palących pragnień.
W piosence Dente używa zwrotu "Donna delle mie brame" (Kobieta moich pragnień), co jest poetyckim i nieco archaicznym sposobem na określenie kobiety, która jest obiektem jego najgłębszych pragnień i tęsknot. To wyrażenie nadaje tekstowi romantyczny i nieco bajkowy charakter, wyróżniając się na tle bardziej potocznych słów.
„Cosa devo fare?” znaczy „Co mam zrobić?”. W tej piosence osoba mówiąca szuka odpowiedzi dosłownie wszędzie: pyta „Specchio dei desideri, dimmi cosa devo fare” [„Zwierciadło pragnień, powiedz mi, co mam zrobić”], zastanawia się, czy ma wstać, odpocząć i czy może ufać przyjaciołom. Potem zwraca się do karty wróżbity, pytając, czy powinna iść dalej oraz czy to, co już zrobiła, wystarczy. To trochę zabawne, a trochę rozpaczliwe: nawet lustro, którego nie można zobaczyć, i karta, której nie można dotknąć, zostają poproszone o radę.
Lista doradców robi się coraz bardziej niezwykła. Jest szklana kula, która ma powiedzieć, co zrobić po zranieniu i czy w sobotę będzie słońce na wycieczkę nad morze. Są też gwiazdy, pytane o spadki nastroju i o to, czy utracone rzeczy mogą wrócić. W końcu pojawia się „Donna delle mie brame” [„Kobieto moich pragnień”], jedyna osoba, która być może naprawdę może pomóc. Po tym, jak „Nessuno mi ha ascoltato” [„Nikt mnie nie wysłuchał”], wszystkie pytania skupiają się na jednym: „Che cosa devo fare con te?” [„Co mam zrobić z tobą?”]. Powtarzany finał brzmi jak prośba skierowana już nie do przepowiedni, lecz bezpośrednio do tej konkretnej osoby.
Dente to pseudonim Giuseppe Peveriego, włoskiego piosenkarza i autora piosenek, który urodził się w 1976 roku w Fidenzy niedaleko Parmy. Zanim rozpoczął karierę solową, grał na gitarze w zespołach Quic i La Spina, a jego pierwszy album, Anice in bocca, ukazał się w 2006 roku.
Jego piosenki są krótkie i pełne gier słownych, a krytycy porównywali go do Lucia Battistiego, Luigiego Tenco i Rina Gaetana. Płyta L'amore non è bello (2009) zdobyła włoską nagrodę muzyki niezależnej dla najlepszego albumu, a Io tra di noi (2011), którą wyprodukował Tommaso Colliva, weszła na włoską listę albumów na 15. miejsce. Album Canzoni per metà (2016) ma dwadzieścia piosenek, wśród nich "Curriculum" i "Cosa devo fare". Wydał też książkę z bajkami, Favole per bambini molto stanchi (2015).