Arroparme pochodzi od czasownika arropar, czyli „otulić”, „okryć” lub „zapewnić komuś ciepło i opiekę”; końcówka -me oznacza „mnie”. W piosence słowo ma bardziej emocjonalny, metaforyczny sens: bohater prosi, by ktoś go przyjął, pocieszył i dał mu poczucie bezpieczeństwa.
Narrator słyszy wołający go głos i robi wszystko, żeby go zignorować. Zaczyna od wymówek: „Hay quien se arriesga” (Są tacy, co ryzykują) i zaraz dodaje „Pero yo no” (Ale nie ja). Potem odprawia głos wprost, słowami „No hay más que hablar, adiós” (Nie ma o czym mówić, żegnaj), nazywa go syreną i tłumaczy, że wszyscy, których kochał, są tutaj.
Tyle że głos nie odpuszcza, a w drugiej połowie role się odwracają. Narrator zaczyna podejrzewać, że to ktoś bardzo do niego podobny, a na końcu sam woła „¿A dónde vas?, no me dejes atrás” (Dokąd idziesz? Nie zostawiaj mnie w tyle). Refren „Mucho más allá” (O wiele dalej) najpierw brzmi jak zagrożenie, a w ostatnim wersie już jak cel podróży. To hiszpańska wersja piosenki z filmu Kraina lodu II.
David Bisbal urodził się 5 czerwca 1979 roku w Almeríi w Andaluzji. Zanim trafił do telewizji, rzucił szkołę, pracował w szklarni i śpiewał w lokalnej orkiestrze Expresiones. Całą Hiszpanię poznał w pierwszej edycji programu Operación Triunfo na przełomie 2001 i 2002 roku, gdzie zajął drugie miejsce.
Jego debiutancki album Corazón latino z 2002 roku przyniósł przeboje Ave María, Lloraré las penas i Dígale, sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy i dał mu Latin Grammy dla najlepszego nowego artysty. Na kolejnej płycie, Bulería z 2004 roku, wplótł w latynoski pop wyraźne elementy flamenco i znów trafił na szczyty list w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej.