Tvivelaktig oznacza 'wątpliwy', 'podejrzany' lub 'niepewny'. To słowo, które nie pojawia się często w codziennych rozmowach, co czyni je bardziej intrygującym.
W kontekście piosenki, Cornelis Vreeswijk śpiewa: "Jag är en tvivelaktig figur" (Jestem wątpliwą figurą). Używa tego słowa, aby opisać siebie jako osobę o niejasnym statusie, być może nieco podejrzaną lub po prostu niepasującą do norm społecznych. To nadaje piosence głębi i melancholijnego tonu, zapraszając do refleksji nad losem ludzi na marginesie.
„Somliga går med trasiga skor” („Niektórzy chodzą w podartych butach”) zaczyna się od prostego, mocnego obrazu: ktoś idzie przez życie w zniszczonych butach, a narrator pyta, dlaczego tak jest. W odpowiedzi pojawia się ironiczne pytanie o Boga: „Gud fader som i himmelen bor” („Bóg Ojciec, który mieszka w niebie”) może po prostu na to pozwalać, a nawet „blundar och sover sött” („zamyka oczy i słodko śpi”). To gorzki żart, bo kiedy człowiek jest „gammal och trött” („stary i zmęczony”), troska o parę butów wydaje się światu nieważna.
Potem piosenka patrzy na ludzkie życie z jeszcze większym dystansem. Dni i noce „wędrują, jak chcą”, a za sto lat po obywatelu może nie zostać nic: ktoś inny zajmie jego krzesło, podczas gdy on nie poczuje już ani deszczu, ani słońca, leżąc w ciemnym grobie. Mimo tego chłodu narrator chce zachować przynajmniej twarz ukrytą we włosach ukochanej. Nazywa siebie „tvivelaktig figur” („podejrzaną, niepewną postacią”), przyznaje, że niewiele jest wart, i mówi wprost, że śmierć czai się za rogiem i przyjdzie, kiedy zechce. Finał jest celowo bezlitosny: niektórzy chodzą w podartych butach, aż przestaną chodzić, a diabeł może się z tego serdecznie śmiać. To piosenka o biedzie, przemijaniu i obojętności świata, ale także o małej, bardzo ludzkiej bliskości, której narrator wciąż się trzyma.