Урожая kelimesi 'hasat' anlamına gelir. Şarkının başlığında ve nakaratında geçen "Праздник урожая во Дворце труда" (Emek Sarayı'nda Hasat Bayramı) ifadesiyle merkezi bir rol oynar.
Bu kelime, Sovyet döneminin kolektif tarım ve işçi kültürüyle ilgili imgeleri çağrıştırır. Şarkı, bu bayramın ironik ve melankolik bir tasvirini sunarak, geçmişin ideallerinin günümüzdeki yansımalarını sorgular. Bu bağlamda, 'hasat' sadece bir ürün toplama eylemi değil, aynı zamanda bir dönemin umutlarının ve hayal kırıklıklarının bir sembolüdür.
Bu şarkıda anlatıcı, susmakla söylemek arasında sıkışmış bir topluluğu, tuhaf ve yıpranmış görüntüler arasında ilerlerken izliyor. “Сколько мы ни пели, всё равно, что молчали” [Ne kadar şarkı söylesek de, sanki susmuşuz gibi] dizesi, söylenen sözlerin hiçbir şeyi değiştirmediğini söylüyor; bu yüzden “святая вода” [kutsal su] bile ölmüş. Ardından üzüntünün tekerlekleri onların üzerinden geçiyor ve herkes “Праздник урожая во Дворце труда” [Emek Sarayı’ndaki Hasat Bayramı] adlı tuhaf buluşmaya gidiyor. Rosa kolhozdan geliyor, Maria ise “подвенечная птица” [gelinlik kuşu] diye anılıyor. Bu iki kişi, oraya girebilmek için ellerindeki her şeyi vermeye hazır. “Колхоз” Sovyet dönemindeki kolektif tarım çiftliğini anlatan bir kelime; “Дворец труда” ise işçiler için kullanılan görkemli bir yapı adıdır. Başlığın neşeli bir halk şenliğini çağrıştırması, sözlerdeki bozuk dünya ile yan yana gelince özellikle garip duruyor.
Şarkının ortasında yol gösteren hiçbir şey kalmıyor: “машина вконец не исправна” [makine tamamen bozuk] ve “дороги нет и не было здесь никогда” [burada yol yok, hiçbir zaman da olmadı]. Görmemek için gözleri kapatmak gerekiyor, çünkü tarlada bir фавн [faun, mitolojide yarı insan yarı keçi bir varlık] sürünüyor; gökten kopan bir yıldız kapıyı çalıyor. Kırmızı kazanlarda siyah kurum, antik harabelerde paramparça trenler, yayaların ayakları altında Ermitaj tabloları ve hiçbir şey duymayan bir orkestra şefi var. “Дирижер абсолютно глухой” [şef tamamen sağır] sözü, bütün bu karmaşaya komik ve acımasız bir dokunuş ekliyor. Sonunda anlatıcı yıldızsız bir gecede iskelede bekliyor ve “Мы в самом начале” [Daha en başındayız] diyor. Yani şarkı, bir sona ulaşmaktan çok, bozuk makineye, olmayan yola ve yine de gidilen o tuhaf bayrama açılan bir başlangıç duygusuyla bitiyor.