Беззвездной (bezgwiazdny) to przymiotnik oznaczający 'bez gwiazd'. Jest to słowo rzadziej spotykane w codziennym języku, co czyni je bardziej intrygującym i poetyckim.
W kontekście piosenki, fraza "Беззвездной ночью я буду ждать на причале" (Bezgwiazdną nocą będę czekać na przystani) tworzy sugestywny obraz ciemności i oczekiwania. Słowo to podkreśla nastrój tajemniczości i samotności, co może zachęcić do głębszego poznania tekstu.
To piosenka o świecie, w którym mówienie i milczenie prowadzą do tego samego impasu. Podmiot mówi: „Сколько мы ни пели всё равно, что молчали” [Ile byśmy nie śpiewali, i tak było tak, jakbyśmy milczeli], a „święta woda” stała się martwa. Potem pojawiają się „koła smutku”, niesprawna maszyna i droga, której „nie było tu nigdy”. Wszystko brzmi jak sen po awarii: Róża z kołchozu i Maria, nazwana „подвенечная птица” [ptak ślubny], chcą oddać wszystko za bilet na tytułowe Święto Plonów w Pałacu Pracy. Sama nazwa jest świetnie dziwna: radosne święto zbiorów odbywa się w miejscu kojarzącym się z pracą, a nie z polem.
Grebenszczikow wrzuca do tej sceny obrazy, które nie chcą się grzecznie połączyć: czarną sadzę w czerwonych kotłach, pociągi rozerwane w antycznych ruinach, płótna Ermitażu pod stopami przechodniów i dyrygenta, który jest całkowicie głuchy. Nawet fantastyczny faun skrada się po polu, a gwiazda spadła z nieba i stuka do drzwi. Najciekawsze jest jednak zakończenie: „Мы в самом начале” [Jesteśmy dopiero na początku]. Po całym zmęczeniu, braku drogi i czekaniu na nabrzeżu nie dostajemy rozwiązania. Dostajemy bilet, dziwne święto i poczucie, że ta osobliwa podróż dopiero się rozpoczyna.