Доле is de vocatieve vorm van het woord 'доля' (dolya), wat 'lot' of 'noodlot' betekent. Het is een diepgaand en poëtisch woord dat je niet vaak in alledaagse gesprekken hoort.
In dit lied wordt 'Доле' gebruikt als een directe aanspreking van het lot, zoals in de regel "Ой, доле моя" (Oh, mijn lot). Het geeft een gevoel van overgave en reflectie over de loop van het leven, wat het een zeer emotioneel en gedenkwaardig woord maakt in de context van de song.
In “Доле Моя” volgt de zanger een beeld van zwanen die naar de Donau worden gedreven: “Пожену я лебеді / До Дунаю до води” [Ik zal de zwanen naar de Donau, naar het water, drijven]. De Donau is hier gewoon de grote rivier die in de tekst wordt genoemd. De herhaalde uitroep “Ой, доле моя” [O, mijn lot] klinkt alsof de zanger zich rechtstreeks tot zijn eigen levenslot richt. Eerst zwemmen de zwanen tot ze moe zijn, daarna komen de tranen: “А вже мої очі / Та й наплакалися” [En mijn ogen hebben al hun tranen gehuild]. Dat beeld maakt het verdriet heel lichamelijk: niet alleen treuren, maar letterlijk zoveel huilen dat de ogen leeg lijken.
De kern komt in de vergelijking met de zwaan die tegen de stroom in moet zwemmen: “Важко тому лебедю / Проти води пливучи” [Zwaar is het voor die zwaan om tegen de stroom in te zwemmen]. Daarna wordt die zwaan een jonge vrouw zonder haar geliefde: “Важко тобі молодій / Без коханого йдучи” [Zwaar is het voor jou, jonge vrouw, om zonder je geliefde verder te gaan]. Toch blijft er hoop. De geliefde dwaalt rond, zal de weg vinden, en een ster zal hem of haar naar de zanger leiden: “Зоря до мене приведе” [Een ster zal je naar mij brengen]. En dan volgt een heerlijk vastberaden belofte: “І вже не відпущу тебе” [En dan laat ik je niet meer los]. De terugkeer naar de zwanen en de Donau laat het lied eindigen waar het begon, alsof het verlangen steeds opnieuw over het water reist.