Wagen van hout kelimesi kelimesine “tahtadan bir vagon” anlamına gelir. Şarkıda palyaçonun yalnız yaşadığı, basit ve eski ahşap arabayı anlatır; bu ifade onun hüzünlü ve gezgin hayatını gözümüzde canlandırır.
Günlük konuşmada sık duyulmayan bu şiirsel ifade, şarkının unutulmaz atmosferini ve palyaçonun sahne dışındaki yalnızlığını yansıtır.
Ben Cramer’ın Hollanda’dan gelen bu şarkısı, sahnede herkesi güldüren ama sahne dışında yapayalnız yaşayan bir palyaçonun hikâyesini anlatıyor. “Hij was maar een clown” [O sadece bir palyaçoydu] sözü, hem sade hem de acımasız bir ifade: Adam beyaz ve kırmızı kostümüyle, parlak sarı ışıkların altında gülüyor ve zıplıyor. Fakat “Onder die lach zat een droevig gezicht” [O gülüşün altında üzgün bir yüz vardı]. Seyirci onun gösterisini görüyor, sessiz acısını ise hiç kimse bilmiyor.
Palyaço, tahtadan bir karavanda tek başına yaşıyor; şapkası artık küçük, ayakkabıları ise fazla büyük. Yaşlandıkça sahneye çıkmaya devam ediyor ve son gününe kadar her şeyini veriyor. Bir akşam yine düştüğünde seyirci yüksek sesle gülüyor, ama bu kez onun için gösteri bitiyor: “Maar nu is hij dood” [Ama şimdi o öldü]. Şarkının en sert anı burada: İnsanlar bunu sıradan bir gösteri sanırken palyaço hayatını kaybediyor. Geriye, gülüşüyle hatırlanan bu yalnız adam kalıyor. Dutchça öğrenenler için “De herinnering blijft” [Hatıra kalır] nakaratın ana fikrini taşıyor: Gülüşün arkasındaki kişiyi kimse tanımamış olsa da onu hatırlayan bir görüntü var.