Verdriet oznacza „smutek” lub „żal” i jest mocniejszym, bardziej emocjonalnym słowem niż zwykłe „przykrość”. W piosence pojawia się w wyrażeniu stil verdriet, czyli „cichy smutek”, ukryty za uśmiechem klauna. To zapadające w pamięć połączenie pokazuje kontrast między jego występem a prawdziwymi uczuciami.
„De Clown” to smutna historia człowieka, który całe życie rozśmieszał innych, choć sam nosił w sobie cichy ból. Clown występuje w bieli i czerwieni, skacze w ostrym żółtym świetle i uśmiecha się do publiczności. A jednak „onder die lach zat een droevig gezicht” [pod tym uśmiechem kryła się smutna twarz]. To bardzo mocny kontrast: widzowie widzą kolorowy kostium i zabawne ruchy, lecz nie widzą samotności artysty. Mieszka on sam w drewnianym wozie, starzeje się, a jego kapelusz jest za mały i buty za duże. Ten szczegół jest trochę zabawny, ale w tej piosence śmiech szybko zamienia się w żal.
Najbardziej gorzki moment przychodzi podczas występu. Clown upada „net als elke keer” [tak jak za każdym razem], więc publiczność głośno się śmieje. Dla niego jest to jednak koniec. Powracające słowa „de herinnering blijft” [pozostaje wspomnienie] mówią, że po jego śmierci zostaje pamięć o clownie z uśmiechem, który dawał z siebie wszystko aż do ostatniego dnia. „Niemand kende de pijn van z’n stille verdriet” [nikt nie znał bólu jego cichego smutku] brzmi tu szczególnie przejmująco: ludzie oglądali jego występy, ale nie poznali jego życia poza sceną.