Correnteza oznacza silny, rwący nurt wody, a nie po prostu zwykły „prąd”. W piosence pojawia się w wyrażeniu nadar contra a correnteza („płynąć pod prąd”), które metaforycznie opisuje sprzeciwianie się dominującym ludziom i walczenie z przeciwnościami.
W „Mar” Bea Duarte, artystka z Brazylii, oddaje głos osobie zmęczonej cudzymi radami i osądami. „Eles adoram falar / Como eu deveria agir” [„Uwielbiają mówić, jak powinnam się zachowywać”] oraz „Eles adoram julgar / O que eu deveria sentir” [„Uwielbiają oceniać to, co powinnam czuć”] brzmią jak celowo proste, bezpośrednie zarzuty. Najmocniejszy argument pojawia się chwilę później: „Só um dia vivendo no meu lugar / Eles não iam aguentar” [„Wystarczyłby jeden dzień na moim miejscu, a nie wytrzymaliby”]. To nie jest prośba o litość, tylko wyzwanie: spróbuj przeżyć choć jeden dzień w mojej sytuacji, zanim powiesz, co mam robić.
Motyw morza świetnie pokazuje różnicę między tymi osobami. Podmiot liryczny musi „nadar contra a correnteza” [„płynąć pod prąd”], podczas gdy inni siedzą w „barco” [„łodzi”] i twierdzą, że wszystkim jest równie łatwo. Słowa „pra tu chegar lá” są potoczne: „tu” oznacza „ty”, a „pra” to skrócona forma „para”, czyli „żeby”. Droga na szczyt nie przypomina tu spokojnego wchodzenia po schodach. To „penhascos, montanhas, truques e façanhas” [„urwiska, góry, sztuczki i niezwykłe wyczyny”]. Najbardziej kąśliwy moment przychodzi na końcu: „Se eu tivesse no seu barco / Nunca iria encostar na água” [„Gdybym była na twojej łodzi, nigdy nie dotknęłabym wody”]. A potem pada zdanie, które zamyka całą metaforę: „a gente não tá nem no mesmo mar” [„przecież nawet nie jesteśmy na tym samym morzu”].