Вселенная betekent 'universum'. Het is een groots en poëtisch woord dat de immense schaal van iets of iemand beschrijft.
In dit nummer gebruikt Basta het om de persoon aan wie hij zingt te beschrijven als zijn 'universum'. Dit benadrukt de enorme betekenis en de allesomvattende rol die deze persoon in zijn leven speelt, waardoor het een zeer krachtig en memorabel woord is in de context van de liefde en relatie die in het lied wordt beschreven.
In “Моя Вселенная” (“Mijn universum”) spreekt Basta over een relatie die tegelijk intiem en onmogelijk is. De twee mensen voelen zich als elkaars wederhelft, maar vormen toch geen geheel: “Ты пол меня, я пол тебя, но мы не целое” [Jij bent de helft van mij, ik ben de helft van jou, maar samen zijn we geen geheel]. Ze zijn ook geen vrienden en geen vijanden. De verteller noemt zichzelf haar tekortkoming, terwijl zij voor hem zijn hele universum is. Dat klinkt liefdevol, maar ook pijnlijk ongelijk: zij betekent alles voor hem, terwijl hun band vooral uit spanning, verwijten en afstand bestaat.
De tekst zit vol scherpe beelden van een breuk. Hij staat al bij de deur en zegt “Рублю якоря” [Ik hak de ankers los], een beeld voor definitief vertrekken. De ander “stuurt honden op hem af”, terwijl hij zichzelf een zwakkeling noemt. Zij blaast op de kolen, maar tussen hen blijft het eeuwige vriezen; ze breekt dingen af om ze daarna weer te lijmen. Later vliegen zij uit elkaar: zij gaat naar Parijs, hij springt bijna roekeloos het leven in, met vinyl, sterke thee en een plan om wraak te nemen. Toch zegt hij dat hij liefhad alsof hij een eed had afgelegd. Daarom komt de terugkerende vraag zo hard aan: “Не лги себе” [Lieg niet tegen jezelf]. Zelfs na het afscheid mist hij haar nog en noemt hij haar, tegen beter weten in, zijn universum.