Het woord фуфайка verwijst naar een gewatteerde jas of vest, een traditioneel kledingstuk dat geassocieerd wordt met het Russische plattelandsleven en de koude winters.
In de context van het lied symboliseert het de warmte, eenvoud en authenticiteit van de 'Russische Vanka' (een stereotiepe Russische man) en de Russische ziel. Het is een uniek woord dat een sterk cultureel beeld oproept.
In “Русский Ванька (Russkii Van’ka)” zet de zanger een luidruchtig, zelfverzekerd beeld neer van een man die genoeg heeft aan zijn eigen land en eenvoudige spullen. De refreinregel “Мне ни от кого не надо ни шиша” [ik heb helemaal niets van iemand nodig] gebruikt ни шиша, een informele Russische uitdrukking voor “helemaal niets”. Zijn hart is een balalaika, hij draagt een warme fufayka [gewatteerde werkjas] en noemt zichzelf een echte Russische ziel. De tekst maakt daar bewust een bijna stripachtige figuur van: een te kleine oeshanka [muts met oorflappen], opgetrokken trainingsbroek, een lekkende sok en zelfgestookte drank, первачок [sterke huisgestookte alcohol]. Zelfs een pak zuiveringszout mag nog een jaar blijven staan. Dat is grappig, bot en heel concreet.
De liefde voor Rusland wordt steeds groter gemaakt: “У России нету края” [Rusland heeft geen einde] en “Ведь она в моей груди” [want het zit in mijn borst]. Rusland is voor deze ik-figuur een moeder, terwijl de driekleur zijn vader is. Mensen die naar het buitenland vertrekken noemt hij een schande voor het vaderland, en hij zegt dat er in de Verenigde Staten geen plaats is voor zijn ziel. Ook de Europese Unie en homoparades wijst hij af. Daardoor klinkt het lied als een overdreven patriottische monoloog waarin nationale trots, armoede, geloof en afkeer van het buitenland door elkaar lopen. De herhaling van “Русская моя душа” [mijn Russische ziel] maakt zijn eenvoudige boodschap onvergetelijk: hij wil geen luxe, zolang hij Rusland, zijn gewoontes en zijn eigen kleine wereld maar mag houden.