Шулера [shulera] oznacza „szulera” lub „oszusta”, czyli osobę, która oszukuje w grach, zwłaszcza w karty. W tekście narrator mówi, że bohaterka widzi w nim właśnie takiego kombinatora, co nadaje temu słowu charakterystyczny, uliczny i lekko filmowy klimat.
To numer zbudowany z przechwałek, chaosu i celowo przesadzonych scen. Baby Melo i Spyrofoam wrzucają do jednego worka pieniądze, seks, oszustwa i internetowe zaczepki. Powracające „Я вижу её буфера” [„Widzę jej cycki”] oraz „Она хочет шухера” [„Ona chce zamieszania”] od razu ustawiają bezczelny, wulgarny ton. Narrator mówi, że przypomina dziewczynie ojca, a ona widzi w nim „шулера”, czyli oszusta lub karciarza. Chwali się też obrotem „два ляма” [„dwóch milionów”] w jeden dzień, choć jego opowieści są tak przesadzone, że trudno traktować je jak wiarygodną spowiedź.
Najciekawszy jest refrenowy żart z podejrzliwości: „Она не изменяла я просто проверял” [„Ona mnie nie zdradzała, ja tylko sprawdzałem”], po czym narrator natychmiast dorzuca seksualną, wyjątkowo dosadną wersję tej historii. Dalej pojawia się lęk o bliskich i świadomość, że „меня не будет в живых” [„może mnie już nie być przy życiu”], ale zaraz obok są obelgi, przechwałki i absurdalne FaceTime’y. „Я фейстаймлю его брату” [„Dzwonię na FaceTime do jego brata”] brzmi jak kolejna prowokacja, a finał sam odbiera wszystkim słowom powagę: „Да, мы врём / Это всё неправда / Это всё фантазия” [„Tak, kłamiemy / To wszystko nieprawda / To wszystko fantazja”]. To właśnie klucz do utworu: słuchać go jak wulgarnego, komediowego freestyle’u, w którym narrator świadomie miesza prawdę, pozę i kompletną bzdurę.