Yksinhuoltajaäitejä is een indrukwekkend Fins samenstellingswoord: yksin betekent ‘alleen’, huoltaja ‘verzorger’ en äitejä ‘moeders’. In het lied staat het tussen de onverwachte levenspaden van vroegere klasgenoten, die ooit samen de wereld wilden veranderen.
In ‘1972’ kijkt Anssi Kela terug naar oude klasgenoten. Kristian maakte ooit met zijn snuif een tekening van God op het plafond en probeert blijkbaar nog steeds een snor te laten groeien. Susanna, op wie de verteller misschien verliefd was, woont nu met een vrouw. Nummelin zit nog altijd alleen in een hoek met dezelfde bril. En Roope, die vroeger alles leek te hebben wat de verteller wilde, staat nu op de dansvloer terwijl zijn broek naar zijn enkels zakt. Die details zijn tegelijk grappig en een beetje pijnlijk: iedereen is veranderd, maar sommige dingen zijn precies hetzelfde gebleven.
Het refrein zet hun vroegere dromen naast hun volwassen levens: “Meidän piti muuttaa maailmaa” [We zouden de wereld veranderen]. In plaats daarvan werden ze onder anderen metselaars, taxichauffeurs, schoenmakers, alleenstaande moeders, autoverkopers, artsen en ambtenaren. “Tänään voidaan hetki olla kuninkaita” [Vandaag kunnen we even koningen zijn] klinkt als een kleine troost tijdens een reünie. De verteller geeft ook zichzelf geen heldenrol: toen de afstudeerpetten opgingen, dacht iedereen alles te weten, maar volgens hem worden mensen ouder en dommer. Aan het einde past zijn sleutel niet meer in het slot en vliegen zijn kleren uit het raam. Daarna ontmoet hij Vuorinen, een vriend van vroeger, maar na al die jaren komen ze niet verder dan “Oli kiva nähdä” [Leuk je te zien]. Dat simpele zinnetje zegt misschien meer dan een lange toespraak.